ΝΑ ΕΧΕΙ ΚΑΝΕΙΣ FACEBOOK Ή ΝΑ ΜΗΝ ΕΧΕΙ: ΙΔΟΥ Η ΑΠΟΡΙΑ Oct 7, 2010

Δεν ειναι και πολυς ο καιρος που το facebook μπηκε για τα καλα στη ζωη μας, και εδω στην Ελλαδα, που αν και καθυστερημενα, παντα υιοθετουμε το ξενοφερτο τεχνολογικο life-style.Θα μπορουσαμε να πουμε μαλιστα οτι μαζι με το facebook μπηκε το ιδιο το ιντερνετ στη ζωη των Ελληνων, και νεων αλλα και μεγαλων.Γιατι, πλεον πολλες φορες το ιντερνετ ταυτιζεται με το πλεον δημοφιλες σαιτ κοινωνικης δικτυωσης που αριθμει εκατομμυρια μελη σε ολο τον κοσμο και που σε αυτο αφιερωνει κανεις ολοκληρο χρονο.Θα μπορουσαν να γραφτουν πολλα πραγματα για το φαινομενο facebook και ηδη εχει χυθει πολυ μελανι..εχουν γινει επιστημονικες ερευνες, εχουν γινει συζητησεις, εχουν υπαρξει εντονες διαφωνιες, κατηγοριες, ακομα και συνωμοσιολογικες θεωριες που θελουν το facebook το υπερτατο big brother που μας ελεγχει και μας φακελωνει ολους και στο οποιο κανεις δεν ειναι προστατευμενος.
Τελευταια μου εχει δημιουργηθει η εξης απορια : Να εχει κανεις facebook ή να μην εχει; Κατα το αθανατο σεξπιρικο "να ζει κανεις ή να μη ζει;" Και ομως, υπαρχει συναφεια.Οπως μαλιστα με διορθωσε μια φιλη μου, το σωστο ερωτημα ειναι "να ζει κανεις στο facebook ή να μη ζει;".Και αυτο διοτι, οταν περνας ολοκληρη τη μερα σου εκει, οταν ειναι το πρωτο πραγμα που κανεις οταν ξυπνησεις και το τελευταιο πριν κοιμηθεις, οταν κανεις συνεχεια add ατομα και μιλας μαζι τους, χαζευεις τα προφιλ τους, και παιζεις παιχνιδια, ε τοτε η ζωη σου ειναι το facebook.Δεν ειναι καθολου λιγα τα ατομα που περνανε ατελειωτες ωρες εκει, εχοντας ετσι αντικαταστησει αλλα ενδιαφεροντα τους και παραμεριζοντας υποχρεωσεις, εξοδους ακομα και την ιδια τους τη δουλεια.Γιατι οπως ειχε γινει γνωστο στα ΜΜΕ, πολλα ηταν τα αφεντικα που ηταν δυσαρεστημενα με τους υπαλληλους που περνουσαν την ωρα τους στο facebook εν ωρα δουλειας και αποσπουσαν την προσοχη τους απο αυτη.Δεν ειναι επισης λιγα τα ατομα που χρησιμοποιουν το fb για να διαφημισουν τη δουλεια τους, το εργο τους, την επιχειρηση τους κτλ.
Και το ερωτημα παραμενει: "να εχει κανεις facebook ή να μην εχει";
Ο Αλκης, 23, ανηκει σε αυτους που δεν εχουν λογαριασμο στο facebook, απο πεποιθηση, και ειναι εναντιον του δημοφιλους σαιτ, ακομα κι αν αυτο σημαινει οτι ειναι εκτος του κυριαρχου ρευματος, που καμια φορα μεταφραζεται σε κοινωνικη απομωνοση..Γιατι ναι, το να μην εχεις facebook για καποιους σημαινει οτι εισαι αντικοινωνικος...ή οτι τουλαχιστον δεν εισαι in..
Για τον Αλκη, ομως, το facebook ειναι χασιμο χρονου, ειναι βαρετο, υπαρχει πολυ ψεμμα και υποκρισια και οπως ο ιδιος λεει "εγω ειμαι υπερ της απο κοντα επαφης των ανθρωπων", και συνεχιζει λεγοντας, "το θεωρω θλιβερο να κανεις γνωριμιες μεσω fb γιατι ειναι και δειλο και δειχνει ανθρωπους που φοβουνται να εκτεθουν...στις ανθρωπινες ομως σχεσεις πρεπει να υπαρχει και η εκθεση για να ξερει ο αλλος με ποιον εχει να κανει..".Προσπαθω να εκφερω μια αλλη αποψη και του λεω : "Ωστοσο, το facebook βοηθαει στο να δημιουργηθουν νεες σχεσεις και γνωριμιες, δε νομιζεις; Επισης, βοηθαει στο να φερνει τους ανθρωπους πιο κοντα, συγγενεις, γνωστους, παλιους συμμαθητες..."
Μου απανταει: "κοιταξε ειναι αναλογα τη χρηση...οσον αφορα τις καινουργιες γνωριμιες διαφωνω..χανουν οι ανθρωποι την προσωπικη επαφη, ο κοσμος δε βγαινει εξω να φλερταρει να περασει καλα αλλα καιει το μυαλο του πισω απο μια οθονη...ενταξει, συμφωνω μονο λιγο ως προς το οτι εχει ξαναφερει κοντα ανθρωπους που για καποιο λογο ειχαν χαθει".
Εγω κραταω, το "αναλογα με τη χρηση".Ισως τελικα αυτο ειναι το ζητουμενο.Το ιδιο μου ειπε και η φιλη μου οταν της εξεθεσα τον προβληματισμο μου για το facebook: "Οπως σε ολα, ετσι και στο facebook, η χρηση ειναι που κανει τη διαφορα".Και μαλλον εχει απολυτο δικιο.
Η αληθεια ειναι φαινεται καπου στη μεση..

Εσεις τι πιστευετε;

ΔΟΛΟΦΟΝΙΕΣ ΚΑΙ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Χθες το βραδυ βρεθηκε δολοφονημενος ο ηθοποιος Ν.Σεργιανοπουλος.Ειχε δεχτει 21 (!) μαχαιριες στο σωμα του.Η αστυνομια και οι αρμοδιοι ερευνουν τα στοιχεια για το αποτροπαιο αυτο εγκλημα.

Οταν μαθαινεις μια τετοια ειδηση ειναι παντα ενα σοκ, ειτε το θυμα ειναι επωνυμο ειτε οχι, ειτε ενιωθες συμπαθεια για το θυμα ειτε οχι.Ο ηθοποιος αυτος δε μου ελεγε κατι.Η σειρα που επαιζε "δυο ξενοι" και τον εκανε διασημο, ηταν απαισια.Και οι αλλες σειρες που επαιζε δε μου αρεσαν.Ο ιδιος ομως δε μου ηταν αντιπαθης.Σημερα μαλιστα που καθισα και ειδα τις εκπομπες που μιλουσαν γι' αυτον και τη ζωη του, μου φανηκε καπως συμπαθης.Ηταν ενας ανθρωπος προσιτος, απομακρος απο τους αλλους, αλλα καθολου αλαζονικος, εψαχνε την ουσια στα πραγματα, ηταν ασυμβιβαστος, ευαισθητος.Οπως δηλωνει δεν εβλαψε ποτε κανεναν παρα μονο τον εαυτο του.Και τον πιστευω.Πιστευω οτι ηταν ενας καλος χαρακτηρας.Περασε προφανως πολλες δυσκολιες στη ζωη του.Πιο πολυ θα τον βασανιζε ο ιδιος του εαυτος.

Τελικα οι επιτυχημενοι ανθρωποι ειναι αυτοι που βασανιζονται περισσοτερο.Οσο πιο επιτυχημενος (στη δουλεια, οχι στα προσωπικα) τοσο πιο δυστυχισμενος.Αυτο δεν ισχυει βεβαια για ολους, αλλα ειναι κατι που επιβεβαιωνεται με πολλα παραδειγματα (ενα τετοιο παραδειγμα ειναι ο Λαζοπουλος που κανει τη μεγαλυτερη επιτυχια στην τηλεοραση, και ειναι καταθλιπτικος και εχει κανει για χρονια ψυχαναλυση).Ειναι λες και η επιτυχια ειναι μια καταρα.Σα να κουβαλαει μαζι της τη δυστυχια.Μοιαζει σαν με νομο της φυσης και της ζωης, οταν φτανεις στα ακρα, να εχεις για συνεπεια και παλι τα ακρα.Γιατι η μεγαλη επιτυχια και αναγνωρισιμοτητα ειναι κατι ακραιο, χωρις την αρνητικη σημασια του ορου.

Δεν ειναι ομως μονο το ειδεχθες εγκλημα σε βαρος ενος πολυ επιτυχημενου και δυστυχισμενου επωνυμου.Ειναι και οτι καθημερινα πληροφορουμαστε ειτε απο τα μεσα, ειτε απο το περιβαλλον μας, για θανατους, δολοφονιες και εγκληματα.

Πριν λιγο καιρο μαθαμε οτι στο Ρεθυμνο δολοφονηθηκε ενας φοιτητης επειδη ειχε την ατυχια να πεσει πανω σε ενα τρελο που τον μαχαιρωσε.Ετσι απλα, χωρις λογο.Χωρις να εχει κανενα προηγουμενο μαζι του.Χωρις να εχει φταιξει σε τιποτα.

Πριν λιγο καιρο μια απελπισμενη μητερα εστελνε μηνυμα σε μας τους μπλογκερ απο το Ηρακλειο, αν γνωριζουμε κατι για τον αδικοχαμενο 23χρονο γιο της που καποιος τον χτυπησε με το αυτοκινητο του επιτηδες.Μολις διαβασα το μηνυμα της νομιζω πως δακρυσα.

Ειδικα εμεις στο Ηρακλειο καθε μερα μαθαινουμε απο την τοπικη μας εφημεριδα για εγκληματικες πραξεις.Με μεγαλα γραμματα στα πρωτοσελιδα διαβαζουμε για απαγωγες, δολοφονιες, μαχαιρωματα, κακοποιησεις, παιδεραστιες, αυτοκινηστικα δυστυχηματα με θυματα νεους.Μοιαζει η εφημεριδα με ιστορικο εγκληματικοτητας.Θα μπορουσε να λεγεται "Η εγκληματικοτητα σημερα".Ακουω συνεχως τη γιαγια και τον παππου μου να μιλανε για σκοτωμους.Παντα δυσαρεστουνται με τετοιες ειδησεις αλλα φαινεται σα να εχει συνηθισει ο νους τους σε αυτες.

Αυτοι ομως ειναι μεγαλοι σε ηλικια και ξερουν οσο κανεις τι σημαινει ανθρωπινη δυστυχια.Τι γινεται ομως με τα παιδια και τους νεους που βομβαρδιζονται με τετοιες ειδησεις απο τα μμε; Ποσο τους επηρεαζει ο ψυχισμος τους; Η απαντηση θα ηταν προφανως πως τους επηρεαζει αρνητικα σε πολυ μεγαλο βαθμο.Αυτη ειναι η μια εκδοχη και μια απο τις αιτιες της εγκληματικοτητας των νεων.Η αλλη εκδοχη ομως, που νομιζω ειναι και η πιο συνηθης, ειναι τα παιδια που μενουν απαθη μπροστα σε ολες αυτες τις δυσαρεστες πληροφοριες.Εχουν συνηθισει και αυτα.Και εξαλλου η μεγαλη δοση βιας που εχουν παρει απο τα video-games και απο τις σειρες και τις ταινιες, δεν τους κανει να εκπλησσονται με την πραγματικη βια.Μαλιστα πολλα παιδια βρισκουν ελκυστικο το θεμα του εγκληματος και των δολοφονιων, αφου υπαρχει το μυστηριο και η αγωνια για το τι κρυβεται πισω απο αυτα.Ειναι τα παιδια που τους αρεσουν τα αστυνομικα μυθιστορηματα και οι ταινιες δρασης.Το ιδιο που συμβαινει εκει, συμβαινει και στα δελτια ειδησεων.

Και η ζωη συνεχιζεται με ολους εμας που δεν εχουμε πεσει στα διχτυα του θανατου..Δεν ξερω αν ο θανατος εχει λογο...υπαρξης.Γιατι με αυτα που εχω δει, αμφιβαλλω.Ο θανατος παραμονευει παντου και για τον καθενα.Το θεμα ειναι αν μπορουμε να κανουμε κατι για να μειωσουμε τους ανθρωπους που προκαλουν το θανατο σε αθωους ανθρωπους, αλλα και να προσπαθουμε, οσο ζουμε, να μην φερνουμε το θανατο προς το μερος μας με τις ιδιες μας τις πραξεις (οπως εκανε ο Σεργιανοπουλος με τα ναρκωτικα).

"Η ΗΜΕΡΗ" ΤΟΥ ΝΤΟΣΤΟΓΙΕΦΣΚΙ ΚΑΙ Η "ΑΝΗΜΕΡΗ" ΡΟΥΛΑ

Φανταστείτε ένα σύζυγο και σ’ ένα τραπέζι απάνω να κάθεται η γυναίκα του που αυτοκτόνησε,παν κάτι ώρες, πηδώντας απ’ το παράθυρο.Είναι ανάστατος, δεν μπορεί να μαζέψει το μυαλό του.Πηγαινοέρχεται από τη μια κάμαρα στην άλλη πασχίζοντας να συλλάβει το τι έγινε,να «μαζέψει τις σκέψεις του σ’ ένα σημείο».

Αυτο ειναι το σημειωμα του Ντοστογιεφσκι για την "Ημερη".

Ο Λευτερης Βογιατζης, που θεωρειται απο τους καλυτερους ελληνες ηθοποιους ερμηνευει το συζυγο, σε ενα εξαιρετικο δραματικο μονολογο, στην ομωνυμη θεατρικη παρασταση.Ο εαυτος του εμφανιζεται σε βιντεο και συνομιλει μαζι του.Πολυ πρωτοποριακη ιδεα.Οταν βρισκεσαι σε οριακη κατασταση συνομιλεις με τον εαυτο σου.Και σου λεει αληθειες, οσα δε θες να ακουσεις, λογια που πονανε.Τον ακους να σε ειρωνευεται, να σε περιπαιζει, να σου υπενθυμιζει, να σε επανεφερει, να γελα μαζι σου.Αλλα και να σε παρηγορει.Τον κανεις εσυ να σε παρηγορει.Ειναι μια μαχη η συνομιλια με τον εαυτο μας.Εμεις διαλεγουμε τι θα πει ο εαυτος μας.Αλλα οχι παντα.Δεν εχουμε παντα τον ελεγχο.Ο εαυτος μας μπορει να ειναι καποιος αλλος και να μην εξαρταται απο εμας η σκεψη του.Και εμεις εχουμε γινει εξωτερικος παρατηρητης του εαυτου μας (αποπροσωποποιηση)."Πάνω απ' όλα με ενδιαφέρει η εικόνα του διπλού ανθρώπου - μια εικόνα που δεν αφήνουμε να διαφανεί ούτε στον ίδιο μας τον εαυτό. Μέσα μας ελλοχεύουν στοιχεία τα οποία δημιουργούν την ανισορροπία και είναι αυτά τα ίδια στοιχεία που θέλουν να τη θεραπεύσουν". λεει ο Λευτερης Βογιατζης.

Δυσκολο επαγγελμα ο ηθοποιος.Για 2 συνεχομενες ωρες χωρις διαλειμμα περιφερεται πανω στη σκηνη, παλευωντας με τις σκεψεις του που βιαζονται να εκτεθουν, τον εαυτο του, το υποσυνειδητο, λειτουργωντας αψογα, με τις κινησεις και τις παυσεις, ολα μοιρασμενα και υπολογισμενα.Η ερμηνεια και η ακολουθια του βιντεο, στην αρχη ξενιζουν λιγο, αλλα μετα τα οικειοποιεται ο θεατης και παρασερνεται απο τη λυρικη αφηγηση που δενει αψογα με τις εικονες που προβαλλονται, και απο την πλοκη της αφηγησης η οποια ομως εχει ενα βαθμο δυσκολιας στην παρακολουθηση, ειδικα αν δεν εχει διαβασει το εργο.Εγω σκεφτομουν αλλα οταν την εβλεπα, αλλα ηξερα οτι αυτο που εβλεπα, ηταν κατι εξαιρετικο.Ο ηθοποιος αυτος ειναι πραγματικα αξιος θαυμασμου.

Μετα το τελος της παραστασης, εμαθα την ιστορια του εργου.Ενας ενεχυροδανειστης, μεγαλος σε ηλικια, γνωριζει ενα 16χρονο κοριτσι, και τη ζηταει σε γαμο.Η ζωη τους γινεται μαρτυριο.Το κοριτσι ειναι μια σιωπηλη, εσωστρεφη περσονα, μπερδεμενη και εκεινος καποιος γεματος ενοχες, που αυτοτιμωρειται, που δεν ξερει πως να της φερθει.Τη λατρευει ομως και οταν βρισκει το θαρρος να της το ομολογησει, εκεινη αυτοκτονει.

Αυτη η ιστορια θυμιζει (τι εννοειτε υβρις;) τη Ρουλα και τον αλβανο συζυγο της.Και ο Φραν ειναι μια σιωπηλη περσονα, νεαρης ηλικιας, που παντρευτηκε τη μεγαλη σε ηλικια Ρουλα, προφανως οχι απο αγαπη.Η Ρουλα ομως τον αγαπουσε και ισως δεν το ηξερε απο την αρχη.Οταν καταλαβε ποσο τον αγαπαει και θελησε να του το πει, γιατι προφανως πριν δε βρηκε τη δυναμη, εκεινος, μην αντεχοντας αλλον τις οποιες ιδιομορφιες του χαρακτηρα της, αποφασισε να την αφησει.Τοτε ειναι που η Ρουλα, καταλαβε οτι ο Φραν για εκεινη ειναι ολη της η ζωη.Η Ρουλα αντι να προβει σε ενα δραματικο μονολογο, κλεισμενη στους τεσσερεις τοιχους του σπιτιου της, σκεφτηκε οτι θα ηταν καλυτερα αν ολο το πανελληνιο μαθαινε για το δραμα της.Ετσι πηρε σβαρνα ολα τα καναλια κλαιγομενη και εκλιπαρωντας τον συζυγο να γυρισει πισω σε αυτη.Ο Φραν δεν αυτοκτονησε, επομενως παρακολουθουμε ενα τηλεοπτικο live δραμα του οποιου το τελος δεν γνωριζουμε ακομα.Απο την "ημερη" του Ντοστογιεφσκι, σημερα ζουμε το νεο δραματικο επος, την "ανημερη" (Ρουλα).Φοβαμαι ομως, μηπως ο "ημερος" Φραν δεν αντεξει αλλο και παει και πεσει και αυτος απο το παραθυρο ο αμοιρος.Και μετα η Ρουλα θα αφησει τα καναλια, θα κανει το δραμα της βιβλιο και θα γινει η πρωταγωνιστρια της "ανημερης", διασκευη του εργου του Ντοστογιεφσκι, και μη μπορωντας αλλο να κλαψει, βουρκωμενη να λεει τα λογια του μεγαλου συγγραφεα:"Κι ύστερα, βέβαια, δεν ήθελα ο ίδιος να το παραδεχτώ, και όλους τους βασάνιζα , κι εσένα γι αυτό σε βασάνιζα και γι αυτό και σε παντρεύτηκα, για να σε βασανίζω, γι αυτό." Ποιος ξερει ομως, μπορει ο Φραν να γυρισει και να εχουμε happy end.Οπως αλλωστε αρμοζει σε μια...τηλεοπτικη νουβελα.

Η ΨΙΛΙΚΑΤΖΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ

Καποτε ενα 13χρονο κοριτσι εγραφε στο ημερολογιο της, κατα τη δυσκολη περιοδο της Γερμανικης κατοχης, περιγραφωντας τα γεγονοτα της ζωης της.Το βιβλιο της εμελλε να γινει απο τα πιο γνωστα και πολυδιαβασμενα του κοσμου.Η μικρη Αννα Φρανκ εδωσε μεσα απο τα γραπτα της, ενα πολυ καλο ντοκουμεντο-καταγραφη της δυσκολης τοτε εποχης και ενα λογοτεχνικο κειμηλιο που θα διαρκουσε στο χρονο.

Αρκετα χρονια μετα, στη χωρα μας, που ζει περιοδο χωρις πολεμους, και εχει φτασει σε ενα υψηλο βιοτικο επιπεδο με την τεχνολογια να εχει αλλαξει ριζικα τις ζωες μας, μια νεαρη γυναικα, γραφει απο το ψιλικατζιδικο της στο οποιο δουλευει, για την καθημερινοτητα της οπως τη ζει μεσα απο τη δουλεια της, αυτη τη φορα ομως σε ενα διαδικτυακο ημερολογιο, το οποιο θα μπορουσε να μοιραστει με οποιονδηποτε ελληνα αναγνωστη και βεβαια χρηστη ιντερνετ.Χωρις να εχει να κρυψει τιποτα, δημοκρατια γαρ.Οι ιστοριες της ψιλικατζου, οπως ονομασε τον διαδικτυακο εαυτο της, αρεσαν και ειχαν ανταποκριση.Και επειδη στην εποχη μας, τα blogs δεν αντικατεστησαν τα βιβλια, γιατι τα βιβλια παντα θα παραμενουν στο ανωτερο επιπεδο, τα γραπτα στην οθονη θα μεταφερονταν στο χαρτι.Η Ψιλικατζου θα γινοταν βιβλιο.

Ποια ειναι η διαφορα της Ψιλικατζου απο την Αννα Φρανκ; Οτι η πρωτη ζει σε μια ειρηνικη χωρα, με ελευθερια λογου και η δευτερη σε μια χωρα υπο το γερμανικο καθεστως και με κινδυνο να χασεις τη ζωη σου με μια μονο λεξη.Αυτο ή μηπως οτι η πρωτη ζει σε μια αναλαφρη εποχη, οπου παρα τα πολλα κοινωνικα και πολιτικα προβληματα, οι ανθρωποι πια εχουν συνηθισει στην ευκολια και τον καλο τροπο ζωης, θεωρουν δεδομενα τα υλικα αγαθα, ποσο μαλλον την επιβιωση τους, και ασχολουνται με ανουσια πραγματα, σαν οσα υπαρχουν σε ενα ψιλικατζιδικο; Και αυτη την ελαφροτητα, τη καθημερινη βλακεια των ανθρωπων, τα ευκολα αστεια, την ελευθεριοτητα του ηθους, τα αποτυπωνει, με περισση ανεση, χωρις καμια πιεση, χωρις κανενα δισταγμο και διχως την αναγκη να τα αναλυσει, να τα δουλεψει μεσα της, να προβληματιστει γι' αυτα η Κωνσταντινα, αντιθετα με την Αννα Φρανκ που γραφει πολυ ωριμα για την ηλικια της, με πιεση, με δυσκολιες, με προβληματισμο, συγκινωντας, βαζοντας τον αναγνωστη να ζησει μεσα σε ενα κλειστοφοβικο και επικινδυνο περιβαλλον και αυτα με φοντο τα πολιτικα γεγονοτα της εποχης.Αυτα εκαναν το βιβλιο να αξιζει.Μα ποιο βιβλιο αξιζει αν δε μιλαει για πονο, για δυσκολιες, για δυστυχιες, για ελπιδα; Ποιο βιβλιο αξιζει αν δεν περιγραφει μια κοινωνικη ή πολιτικη κατασταση;

Υπαρχει αραγε αυτη η πτυχη της κοινωνιας που αποτελει τους πελατες του ψιλικατζιδικου; Υπαρχει αυτη η Ελλαδα, αυτη που οι μεγαλοι λενε "οι παλιες καλες εποχες", η Ελλαδα της γειτονιας, η Δελτα της γειτονιας..; Οι κουτσομποληδες πελατες, η γνωστη σε ολους ψιλικατζου, ολοι γνωστοι μεταξυ τους, με μια ιδιοτυπη σχεση να τους συνδεει, που δε λογαριαζει τιποτα παρα την αναγκη για καθημερινη διαπροσωπικη τριβη; Υπαρχει αυτο; Στην περιληψη του βιβλιου γραφει ":...μια Ελλαδα που αναγνωριζουμε καπως σφιγμενοι επειδη συνηθως προσποιουμαστε οτι δεν υπαρχει...".Αν οσα περιγραφονται στο βιβλιο ειναι αληθινα, ε, τοτε ναι υπαρχει, αυτο που καποιοι θυμουνται με νοσταλγια, υπαρχει ενα τετοιο ψιλικατζιδικο στη χαοτικη και απροσωπη Αθηνα και εμεις οντως προσποιουμαστε οτι δεν υπαρχει, γιατι εχουμε πιστεψει οτι ζουμε σε μια αποξενωτικη μεγαλουπολη και μονοι μας χτιζουμε τοιχους, εμεις οι ιδιοι δημιουργουμε την αποξενωση, και μας προκαλει αμηχανια να βλεπουμε μικρες κοινοτητες να δημιουργουνται στα πιο μικρα μερη.Ο περιπτερας κατω στο σπιτι μου, συγκεντρωνει τους φιλους του καθε μερα και συζητανε για ποδοσφαιρο.Θα μπορουσε να φτιαξει τη δικη του αθλητικη εφημεριδα..

Αν λοιπον υπαρχει ενα θετικο στοιχειο στο βιβλιο αυτο, ειναι οτι δημιουργει μια εικονα της παλιας Ελλαδας της γειτονιας.Φτανει να δημιουργεις εικονες; Οχι, πρεπει να τις "ντυνεις" με ενα ομορφο λογο, με δομη, με συνεχεια.Οι πελατισσες μπορει να ειναι κατινες.Τα παιδακια μπορει να ειναι βλαμμενα.Ο γραφων μπορει να βριζει σαν νταλικερης.Αλλα ολα αυτα προσεχουμε πως τα αποτυπωνουμε.Και στη γραπτη αποτυπωση της αδιαφορης καθημερινοτητας της γειτονιας του ψιλικατζιδικου, η Κωνσταντινα δεν τα καταφερνει.Γιατι ουτε ομορφο λογο εχει, ουτε δομη, ουτε συνεχεια.Ειναι απλα χειμαρρωδης λογος, χωρις καμια προεργασια, ακατεργαστος και κατα συνεπεια απλοικος.Το χειροτερο ομως ειναι οτι βριθει βωμολοχιων, σεξουαλικων αναφορων, τοσο απροκαληπτα, που κατεβαζει πολυ χαμηλα το επιπεδο, ενω δεν προκαλει καν χαμογελο.Βεβαια, η Κωνσταντινα απλα εγραφε τις σκεψεις της και την καθημερινοτητα της σε ενα μπλογκ, οπως κανουμε οι περισσοτεροι, και ουτε λογοτεχνια κανουμε, ουτε γραφουμε για να μας κρινουν κριτικοι λογοτεχνιας, ουτε ακολοθουμε κανονες, αφου το μπλογκ μας προσφερει πληρη ελευθερια στον τροπο εκφρασης και γραψιματος.Και βεβαια η ευλογη απορια που δημιουργειται ειναι:"Ηταν αναγκη να εκδοθει;" Η απαντηση ειναι οχι, αλλα κυριο ρολο επαιξε η υψηλη αναγνωσιμοτητα και οτι τα κειμενα της ηταν ιδιαιτερα αγαπητα σε πολλους.Ειχε χτισει ενα ονομα η ψιλικατζου και αυτο ηταν το κριτηριο για τους εκδοτες.Γιατι, υπαρχουν παρα πολλοι μπλογκερς που εχουν καταπληκτικα και αξιολογα κειμενα, που επισης περιγραφουν πτυχες της κοινωνιας μας μεσα απο την καθημερινοτητα τους και που ολοι αυτοι θα μπορουσαν επισης να βγαλουν βιβλιο με τα ποστ τους.Αλλα θα ηταν ρισκο για τον εκδοτη, αν δεν ηταν ιδιαιτερα γνωστοι στη μπλογκοσφαιρα.

Αν κατι στηριζει και δικαιολογει περισσοτερο την εκδοση του βιβλιου αυτου, ειναι η παραλληλη ιστορια της Ψιλικατζου, που αφορα τις προσπαθειες που εκανε αυτη και ο αντρας της (ο συναδελφος της το Καλτσοβρακο) να κανουν παιδι.Η ιστορια αυτη ηταν πιο καλογραμμενη, ειχε δομη, συνεχεια, πλοκη αλλα και ανατροπες.Ηταν μια ενδιαφερουσα ιστοριουλα, που μπορει να μη σε καθηλωνει, αλλα σου αφηνει μια μικρη συγκινηση και μια εκπληξη για το τελος που δεν το περιμενεις.Οι δυσκολιες που αντιμετωπιζουν δυο ανθρωποι για να φερουν στον κοσμο τον καρπο της αγαπης τους, η οποια αγαπη ειναι αυτη που τους κραταει μαζι στο ταξιδι αυτο για την επιτευξη του στοχου τους.Μου αρεσε πολυ που δεν υπηρχαν μελοδραματισμοι στην ιστορια αυτη.Μου αρεσε η συγγραφεας για το πως τα αντιμετωπισε ολα αυτα.Μου αρεσε οτι περασε διακριτικα τις αλλαγες που εγιναν (πχ απομακρυνση φιλων) μετα την αποβολη.Μου αρεσε που παρεμενε δυνατη μεχρι το τελος.Μου αρεσε η φραση προς το τελος: "Μερικες φορες, οταν θελεις κατι παρα πολυ και εχοντας περασει τοσα πολλα, φοβασαι πολυ να ξαναπροσπαθησεις.Ή ισως οχι".Σιγουρα οχι, ηταν αυτο που ηθελε να πει στην πραγματικοτητα.

Μου αρεσε ιδιαιτερα ενα σημειο και το παραθετω γιατι συνδεεται με το "Μυστικο", βασικα ειναι ο αντιποδας του: "Οταν εχεις προβλημα, εχεις προβλημα.Παει και τελειωσε.Οσο φιλοσοφικα κι αν το δεις, οσο ρομαντικα, οση αγαπη κι αν διαθετεις για τη ζωη, το τιμημα θα το πληρωσεις.Ολα τα ρητα βγηκαν απο σοφα κεφαλια αλλα ΜΕΤΑ την καταστροφη.Αντε ρωτα τους οταν ηρθε η καταιγιδα πως ενιωσαν.Αντε τη στιγμουλα πριν το γκρεμο και κοτσαρε τους μια εξυπναδα του τυπου αν θελεις κατι παρα πολυ, ολο το συμπαν θα συνωμοτησει να τα καταφερεις! Στην καλυτερη δε θα σε σωσει ολο το συμπαν μαζι.Ειναι ωραιο πραγμα η ελπιδα και η αισιοδοξια, αλλα, πανω απ΄ολα ο ρεαλισμος.Ειναι τελειο να ακολουθεις τετοιου τυπου ρητα αλλα σαν γενικη θεωρηση των πραγματων κι οχι σαν λυση για τα προβληματα που σιγουρα καποια στιγμη θα ερθουν" Συμφωνω μαζι σου Ψιλικατζου.

Για να μη φανει ομως οτι η κριτικη μου τεινει προς το θετικο, σε πολλα σημεια μου φανηκε οτι διαβαζω κατι πολυ αναλαφρο και κατινιστικο.Για γκομενους, για σοιλικια, για φιλεναδες, για γαμο και αλλες μαλακιες για ξερασμα.Πολλες γυναικες ειχαν σχεση στο Λυκειο, πολλες περιμεναν πως και πως την πενταημερη, πολλες ονειρευονται γαμο και παιδια, πολλες εχουν μια γιαγια που εζησε στον πολεμο.Και πολλες απο αυτες θα εγραφαν τα ιδια με την Ψιλικατζου.Απλα και απεριφραστα.Καμια ομως απο αυτες δεν ειναι η "Ψιλικατζου", γι' αυτο και δυσκολα θα εβλεπαν την ιστοριουλα της ζωουλας τους τυπωμενη στο χαρτι.Και στην εποχη μας εχει μεγαλη σημασια να εισαι μια Ψιλικατζου..

Η ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΕΙΚΟΝΑΣ ΚΑΙ Ο ΓΡΑΠΤΟΣ ΛΟΓΟΣ (ΠΑΛΙΟ ΠΟΣΤ 2007)

11 ΙΟΥΛΙΟΥ 2007 - ΜΕΤΑΦΟΡΑ ΑΠΟ ΠΑΛΙΟ ΜΟΥ ΜΠΛΟΓΚ


"Ζουμε στην εποχη των εικονων".Ειναι το γνωστο συνθημα, που το αναπαραγουν κυριως εκεινοι που μεγαλωσαν χωρις τηλεορασεις, ιντερνετ, βιντεο-κλιπ και αλλα ψηφιακα οπτικα πολυμεσα.Ειναι η αγαπημενη φραση των φιλολογων, και αυτη που ξερει και ο χειροτερος μαθητης Λυκειου,αφου ειναι μια φραση-κλειδι που εμαθε να παπαγαλιζει για την εκθεση.Ειναι ενα παραπονο που εκφραζουν συχνα πυκνα οι γραφιαδες.

Εποχη της εικονας σημαινει οτι οι ανθρωποι προτιμουν την τηλεοραση απο το βιβλιο, τα τηλεοπτικα δελτια απο τις εφημεριδες, οτι συγκινουνται περισσοτερο απο φαντασμαγορικα εφε, παρα απο εξαιρετικες παρομοιωσεις ενος ποιηματος, οτι ελκονται περισσοτερο απο το φαινεσθαι, παρα απο το ειναι, αυτο που πολλες φορες ξερει να υποκρυπτεται πολυ καλα.
Εποχη της εικονας σημαινει οτι οι πολιτικοι για να πετυχουν την πολυποθητη ψηφο και να κερδισουν τις εκλογες ή απλα τις εντυπωσεις, χρησιμοποιουν την εικονα τους και επικοινωνιακα τρυκ, για να τραβηξουν την προσοχη των μαζων.Ετσι και αλλιως βεβαια, πολιτικη και δημοσια εικονα πανε μαζι, αλλα σημερα τα μμε εχουν αναγει το δευτερο σε καθοριστικο παραγοντα.
Εικονα της εποχης σημαινει οτι για να πετυχεις, να γινεις αναγνωρισιμος, διασημος, να πουλησεις αυτο που παραγεις και να εχει περαση σε μεγαλη μεριδα του κοσμου, τοτε πρεπει να εχει εμφανιστει το προσωπο σου στην οθονη, τη μικρη ή την μεγαλη, ακομα και εκεινη του ιντερνετ.Και μαλιστα, δε φτανει μονο αυτο.Πρεπει το περασμα σου απο την οθονη να εχει μια σχετικη επιτυχια.Και το εργο, και εσυ που συμμετεχεις σε αυτο, να εχεις μια μια τετοια ελκυστικη εικονα που οδηγει στην αναγνωρισημοτητα.Μια ελκυστικη εικονα δε συναδει απαραιτητα με την ομορφια, αλλα και με τη νοοτροπια, αυτο που βγαζει κανεις, αυτο που λεει ή κανει, καμια φορα επιτηδευμενα, για να τραβηξει τα βλεμματα και την προσοχη.

Ποια ειναι η θεση του γραπτου λογου στη σημερινη εποχη που κυριαρχει η εικονα;

Ειναι γνωστο οτι ο κοσμος, και ειδικοτερα οι ελληνες, δε συρρεουν μαζικα στα βιβλιοπωλεια.Πολλοι ειναι αυτοι που δεν εχουν ερθει καθολου σε επαφη με βιβλια, δεν γνωριζουν τους μεγαλους ελληνες λογοτεχνες και ποιητες, δεν εχουν ουτε ενα βιβλιο σπιτι τους.Ακουγεται τραγικο.Δυστυχως, το ιδιο ισχυει και για τους νεους.Το σχολειο δε δινει ερεθισματα, χαρακτηριζεται απο εξετασιοκοκεντρικη νοοτροπια.Τα παιδια, απο πολυ μικρη ηλικια, ακουνε βιβλιο και βγαζουν σπυρια, και μεγαλωνοντας, δηλωνουν οτι δε διαβαζουν ή οτι μισουν το διαβασμα.Ενα περασμα απο το hi5 το επιβεβαιωνει.Η πλειοψηφια των ελληνων νεων, στο προφιλ τους, δεν εχουν συμπληρωσει το favourite books, σε αντιθεση με το favourite movies και tv shows.Μια ολοκληρη γενια καλλιεργειται με τον πολιτισμο της εικονας, που σε πολλες περιπτωσεις ειναι βλαπτικος και καταστροφικος.

Οι συγγραφεις δεν ειναι ατομα που εμφανιζονται συχνα στην τηλεοραση.Παρολα αυτα, η κινηση τους αυτη, ασχετα αν δεν γινεται, μπορει να σημαινει καλυτερες πωλησεις για το βιβλιο τους.Ειδικα αν η εκπομπη ειναι με υψηλη τηλεθεαση.Αν παλι, ο συγγραφεας, ειναι ατομο που εχει κανει περασμα απο την οθονη, ειναι ηθοποιος, τραγουδιστης, παρουσιαστης, τηλεοπτικη περσονα, τοτε εχει στανταρ περισσοτερες πιθανοτητες να πουλησει, απο οποιονδηποτε ανερχομενο και εκτος οθονης.Τα παραδειγματα ειναι πολλα.Θυμηθειτε το βιβλιο της Παναγιωταρεα, που εκτος του οτι ηταν η ιδια διασημη απο την τηλεοραση, το βιβλιο της αναφεροταν παλι στην τηλεοραση και μαλιστα με υπονοουμενα κοντρας με πασιγνωστο τηλεοπτικο προσωπο, τον Χατζηνικολαου.Συν του οτι πολυδιαφημιστηκε, γινοταν να μην πουλησει; Σε περιπτωσεις σαν αυτες, ειναι που η εμπορικοτητα ενος βιβλιου, ειναι αρνητικη ως προς την αξια του βιβλιου, ή τουλαχιστον αυτος ειναι ο βασικος αντιλογος απο τους κριτικους βιβλιου και απο ανθρωπους που αγαπανε και αναγνωριζουν το καλο βιβλιο.

Οι πιο διασημοι και αναγνωρισιμοι δημοσιογραφοι, ειναι αυτοι που εμφανιζονται στην τηλεοραση, και εκτος απο το βασικο τους εργο, δελτιο ειδησεων ή ενημερωτικη εκπομπη, εμφανιζονται και σε αλλες εκπομπες, δινουν συνεντευξεις, ειναι αντικειμενο συζητησεων σε μεσημεριανες εκπομπες, σε γκοσιπ περιοδικα, μπλογκερς, αλλα και σε καθε ελληνα, διοτι δεν υπαρχει ουτε ενας που να μη τους γνωριζει.Μπορει να μην ασχολουνται ολοι με αυτους, και μπορει να μην ειναι συμπαθεις σε ολους (σχεδον ολοι τους αντιπαθουν), αλλα ολοι τους γνωριζουν.Ειναι κανονικοι celebrities και δεν εχουν να ζηλεψουν τιποτα απο ηθοποιους και τραγουδιστες.Και αυτοι που γραφουν στις εφημεριδες και στα περιοδικα , οι πιο διασημοι και αυτοι που ξεχωριζουν με την υπογραφη τους, ειναι οσοι ειναι και τηλεοπτικοι. Πρετεντερης,Θεοδωρακης, Ακριτα (sic), Αναστασιαδης, Τριανταφυλλοπουλος, αλλα και ατομα που δεν ειναι δημοσιογραφοι οπως ο ανεκδιηγητος Χατζηστεφανου.Ρωτηστε οποιονδηποτε τι σκεφτεται οταν ακουει τη λεξη δημοσιογραφος και δεν υπαρχει περιπτωση να μη σας πει Χατζηνικολαου, αλλα καποιον μή τηλεοπτικο, πλην καλο, αρθρογραφο.Και δε φτανει να εισαι απλα τηλεοπτικο προσωπο, αλλα "τηλεοπτικος" τυπος.

Στη διαπιστωση μαλιστα, οτι δημοσιογραφια και εικονα ισον επιτυχια, οι Αγγλοι και οι Αμερικανοι, πηραν την εξισωση αυτη, για να τη χρησιμοποιησουν σε ενα δοκιμασμενο, πετυχημενο και βεβαια τηλεοπτικο κονσεπτ, τα ριαλιτι, στα οποια ειναι πρωτοποροι.Ριαλιτι για wannabe δημοσιογραφους λοιπον.Και μαλιστα οχι παρουσιαστες, αλλα γραφιαδες σε εντυπα.Στο "deadline" υπαρχουν δυο στρατιες παικτων που ανταγωνιζονται ως προς τη δημιουργια ενος περιοδικου.Βασικα απ' ο,τι ειδα στο youtube, αυτο που κανουν ειναι να τσακωνονται και να κηνυγουν σταρ για αποκλειστικη φωτογραφηση, οπως η Kylie Minogue.Διοτι τι νοημα θα ειχε να τους βλεπουμε να αντιπαρατιθενται για τον προεδρο Μπους ή τον Τονι Μπλερ.Δε θα ταν και ασχημο, αλλα δε θα συνεφερε κανεναν κατι τετοιο.Και βεβαια αντιπαραθεση για την οικονομια και την κοινωνικη πολιτικη για τους μεταναστες, δε θα ειχε τηλεθεαση.Στο αλλο ριαλιτι το "I am from Rolling Stone" 6 παικτες διεκδικουν μια θεση συντακτη στο γνωστο μουσικο περιοδικο.Εκεινοι φαινεται να ασχολουνται περισσοτερο με το γραψιμο, αλλα ανεχονται τις φωνες και τις πιεσεις των απαιτητικων υπευθυνων υλης.Οσοι πανε εκει λοιπον φαινεται πως εχουν καταλαβει πως παιζεται το παιχνιδι και θελουν να γινουν διασημοι δημοσιογραφοι και οχι καλοι δημοσιογραφοι.Γιατι για να γινεις καλος, δε χρειαζεσαι μια καμερα απο πανω σου, για να επιβλεπει οσα γραφεις ή οσα κανεις για να πετυχεις αποκλειστικο θεμα.Λετε να ερθει και σε μας αυτο; Πολυ πιθανον, αφου ηδη ετοιμαζεται ριαλιτι για παρουσιαστες.

Και παμε τωρα στη δικη μας περιπτωση.Τι γινεται με μας τους μπλογκερς; Καταρχην, πρεπει να παραδεχτουμε, οτι δεν γνωριζει ολη η Ελλαδα, τι σημαινει μπλογκερ.Ποσοστα δεν ξερω, αλλα μαλλον πρεπει να ειναι λιγοτερο απο τους μισους Ελληνες.Ο πρωτος λογος ειναι οτι δεν ειμαστε παρα 5-6 χρονων, και ειδικοτερα στη χωρα μας,τον τελευταιο χρονο μονο αρχισε να διαδιδεται περισσοτερο το blogging.Ο αλλος λογος ειναι...ναι καλα το καταλαβατε, οτι δεν εμφανιζομαστε στην τηλεοραση, γενικα δεν υπαρχουμε ή εχουμε προυπαρξει σε καποια οθονη.Ακομα και σαν αυτονομοι μπλογκερς, δεν παρουσιαζουμε το αληθινο μας ονομα, αλλα επιλεγουμε ενα νικνειμ, δεν δειχνουμε το προσωπο μας, και δε μιλαμε παντα για τον εαυτο μας και την προσωπικη μας ζωη.Αυτο δε σημαινει οτι δεν γινομαστε γνωστοι, αλλα σε ενα περιορισμενο πλαισιο, μεταξυ συναδελφων συνμπλογκερ και οσους σερφαρουν στο διαδικτυο.Το ονομα μας δεν ακουγεται παραεξω, στην τηλεοραση, στο ραδιοφωνο και γενικα στους ανθρωπους που δεν ασχολουνται με το διαδικτυο.Εξαιρεση αποτελουν τα εντυπα μεσα που μας διαβαζουν, μας αναφερουν, αντλουν υλικο ή και εμπνευση απο εμας (ελπιζω) και καμια φορα μας αντιγραφουν κιολας.

Ποιος ειναι ο πιο διασημος, και μαλιστα εκτος μπλογκοσφαιρας, μπλογκερ;Φυσικα ο Νικος Δημου, ο οποιος γραφει μεν καλα κειμενα, αλλα εχει προυπαρξει συγγραφεας και δημοσιογραφος, εχοντας δωσει αρκετες συνεντευξεις και εχοντας κανει εμφανισεις στην τηλεοραση.Συν του οτι υπογραφει επωνυμα, αν αυτο εχει καποια σημασια.Γιατι πιο ευκολα αποτυπωνεται στο νου ενα απλο ονομα οπως Νικος Δημου, απο εναν μπλογκερ με περιπλοκο νικνειμ (δεν ειναι και λιγοι) και περισσοτερη εκτιμηση εχει ενα επωνυμο ονομα παρα ενα νικνειμ οπως πρεζα tv.Φανταζεστε δηλ.να καλουν σε σοβαρη εκπομπη τον preza tv ή τον μαυρο γατο..;Ποσο μαλλον το καλτσοβρακο.."Σημερα εχουμε την τιμη να εχουμε καλεσμενο το καλτσοβρακο.Καλτσοβρακο, χαιρομαστε πολυ που ειστε μαζι μας"

Κινουμαστε λοιπον εντος μπλογκοσφαιρας και διαδικτυου.Το παραδειγμα με την Αμαλια ειναι απο τα πρωτα που αποτελουν χαρακτηριστικη εξαιρεση.Η πληθωρα σχολιων που συγκεντρωσε το μπλογκ μιας κοπελας που απλα κατεγραφε τις δυσκολιες της εξαιτιας του συστηματος υγειας και η συσπειρωση ολης της κοινοτητας μετα το θανατο της, τραβηξε την προσοχη ακομα και της τηλεορασης.Αλλο προσφατο παραδειγμα, ειναι η κινητοποιηση για την Παρνηθα, που επισης προβληθηκε απο τα μεσα.Τετοιες κινητοποιησεις κανουν ευρυτερα γνωστη την υπαρξη των μπλογκερς, αλλα οχι τον καθε μπλογκερ ξεχωριστα.
Διασημος μπλογκερ,εκτος ιντερνετ, ειναι αυτος που εχει εμφανιστει στο γυαλι και ειναι ηδη διασημος, κυριως λογω εικονας.Ενα πολυ απλο παραδειγμα ειναι το εξης.Αν καποιος μπλογκερ γραψει οτι "σημερα το πρωι ηπια καφε", πολυ πιθανον κανεις να μην ενδιαφερθει και τα σχολια να δειχνουν μηδεν.Αν αυτος ο μπλογκερ ειναι καποιος διασημος, ηθοποιος ή τραγουδιστης, τοτε οχι μονο μπλογκερς αλλα και θαυμαστες που δεν ασχολουνται με το διαδικτυο, θα θελησουν να μαθουν πως πινει τον καφε του το ινδαλμα τους.Και τα σχολια θα σπασουν ρεκορ, για το πιο ασημαντο θεμα.
Και για του λογου το αληθες, οριστε και ενα αληθινο παραδειγμα, που μαλιστα αυτο σταθηκε αφορμη για να γραψω αυτο το κειμενο.Ξερετε ποιος μπλογκερ συγκεντρωνει τα περισσοτερα σχολια μετα την Αμαλια; Τον συνανταμε στα νεοσυστατα μπλογκς του mad.tv και ειναι ενας παρουσιαστης του mad που μιλαει περιεργα τα ελληνικα και προκαλει γελια (μια φορα μονο τον εχω δει-οποιος βλεπει mad ξερει).Μολις ειδα οτι για ενα ποστ που απλα εχει ενα τραγουδακι υπαρχουν 916 σχολια, εμεινα!Καποιο λαθος πρεπει να 'χει γινει σκεφτηκα.Μετα εμαθα και αμεσως σκεφτηκα "ετσι εξηγειται".Το... διασημο μπλογκ μπορειτε να το δειτε εδω:http://mad.tv/blogs/Guy/.

Η δυναμη του γραπτου λογου ομως, δεν εχει παντα αναγκη την εικονα.Ενα παραδειγμα ειναι ο πιτσιρικος, που δεν εχει εμφανιστει στο γυαλι, ουτε κανεις εχει δει το προσωπο του.Ειναι ενας μπλογκερ που απλα γραφει φοβερα, και γι' αυτο εχει γινει διασημος.Και παλι ομως, σε καμια περιπτωση διασημος, οσο ειναι καποιος που εμφανιζεται στην τηλεοραση.

Υπαρχουν σε γενικες γραμμες, αρκετα παραδειγματα συγγραφεων, επιστημονων με συγγραφικο εργο, αρθρογραφων κτλ, που εμφανιζονται σπανια στην τηλεοραση ή και καθολου, που εχουν μια αξιοπρεπη σταση απενεντι στα πραγματα, και δεν προκαλουν (για να προκαλεσουν και να στρεψουν τα φωτα της δημοσιοτητας πανω τους), και γινονται γνωστοι για το εργο τους και μονο.Ισως οχι διασημοι ή γνωστοι στις μαζες, αλλα συνηθως χαιρουν περισσοτερο εκτιμησης απο αρκετους διασημους χωρις καποια αξια.Ας μην ξεχναμε βεβαια ολους τους μεγαλους συγγραφεις, λογοτεχνες, ποιητες, που το εργο τους παραμενει για αιωνες διαχρονικο.

Μπορει λοιπον να ειναι ολοφανερο, οτι ζουμε στη εποχη της εικονας, και απειρα παραδειγματα να το επιβεβαιωνουν αυτο, ομως η δυναμη του γραπτου λογου υπαρχει παντα, μπορει να υπερισχυσει εναντι της εκθαμβωτικης δυναμης της εικονας, και πολλες φορες δειχνει οτι ειναι αξεπεραστη.Στη σημερινη εποχη, η μαζικη αναγνωρισιμοτητα επιτυγχανεται μεσω της εικονας, ομως αυτο δε σχετιζεται παντα με την αξια, το ταλεντο ή τη διαχρονικοτητα.Μην ξεχναμε τελος, οτι scripta manent.

Ο ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΚΑΙ Η ΓΙΑΓΙΑ ΤΟΥ ΒΛΕΠΟΥΝ "ΚΛΕΜΜΕΝΑ ΟΝΕΙΡΑ" (ΕΠ. 168)

-Τι παίρνει από το φαρμακείο η Άννα;
-Ψυχοφάρμακα για το Μπίλι;.
-Ποιο Μπίλι;
-Τι ποιο Μπίλι βρε γιαγιά; Τον Μπίλι...τον τύπο από την αποθήκη...
-Α...μα αυτός δεν είναι στους δρόμους;
-Γύρισε πίσω. Δεν βρήκε την ανηψιά του αλλά βρήκε τη μιλιά του και τώρα θα συνεχίσει τη θεραπεία για να γίνει εντελώς καλά.

Λίγο αργότερα η Άννα επισκέπτεται το Δημήτρη στο γραφείο του.

-Καλά αυτός ο Μαλτέζος δουλεύει καθόλου; Όλο τον βλέπουμε να σκέφτεται. Δεν έχω καταλάβει τι ακριβώς κάνει.

Η Άννα δίνει στον Δημήτρη τις προτάσεις του κολλεγίου για την D-port.

-Μα εκεί μέσα έχει και το χαρτί με τα φάρμακα.
-Τσακάλι είσαι γιαγιά. Τώρα ο Μαλτέζος θα καταλάβει ότι αυτά τα φάρμακα είναι για τον Μπίλι και όχι για την Άννα.
-Και τι με αυτό;
-Ο Μαλτέζος θεωρεί ότι ο Μπίλι είναι νεκρός. Η Άννα του είπε ψέμματα.
-Α, ναι σωστά.

Οι σκηνές που παίζουν οι νέοι της σειράς πάντα δυσκολεύουν τη γιαγιά μου, αφού δεν το 'χει πολύ με τη νεανική αργκό. Έτσι πάντα πρέπει να της κάνω το διερμηνέα. Έτσι και στη σκηνή με τον Ρώσο και τον Σάκη.

Σάκης : Εγώ την κάνω.
-Τι σημαίνει "την κάνω";
-Φεύγω σημαίνει.
Ρώσος : Από τώρα; Κάτσε λίγο. Ούτως ή άλλως στις γκόμενες αρέσει λίγο φτύσιμο.
-Μα πώς μιλάτε έτσι οι νέοι; Γκόμενες;; Τι λέξεις είναι αυτές; Τι σημαίνει ότι τους αρέσει το φτύσιμο; Να τις φτύνουν; Τι περίεργα φετίχ είναι αυτά;
-Τα φετίχ τα ξέρεις γιαγιάκα ε; Δεν είναι φετίχ πάντως. Ο τύπος εννοεί ότι οι κοπέλες...εμμ πως να το εξηγήσω;
-Με δικά σου λόγια.
-Ότι δεν θέλουν να βλέπουν ότι ο άντρας είναι κολλημένος, τους αρέσει να αδιαφορούν...
-Ε;
-Αυτό τους εξιτάρει...τι να σου πω. Εγώ πάντως ξέρω ότι οι γυναίκες θέλουν να τους δείχνει ο άντρας πόσο ενδιαφέρεται. Καλά γιαγιά, ασε το αυτό το θέμα. Women are meant to be loved, not understood.
-I agree my dear.
Ρώσος : Αν πας από τώρα και περιμένεις θα σου τη σπάσει.
-Αυτό σημαίνει ότι θα σε εκνευρίσει.
Ρώσος : Και μέχρι να έρθει θα είσαι μεσ στην τσίτα.
-Θα είσαι σε αναμμένα κάρβουνα...
Σάκης : Δε θέλω ιδιαίτερα από σένα.
Ρώσος : Σόρι, εγώ απλά προσφέρω την πείρα μου.
-Μου τη δίνει αυτός ο Ρώσος.
-Είναι ντόμπρο παιδί ο Ρώσος.
-Ψευτόμαγκας είναι. Μου τη δίνει το στυλάκι του.
-Μου τη δίνει;
-Μου τη σπάει.
-Α...
-Μέχρι το Καλοκαίρι θα έχεις γίνει σαίνι στη νεανική διάλεκτο γιαγιά. Θα σου βάλω και διαγώνισμα να δω αν τα έμαθες.
Σάκης : Και κοίτα να βρεις και καμιά γκομενίτσα γιατί τελευταία νομίζω έχεις φρικάρει.
-Έλα γιαγιά, σε τόσα επεισόδια το έχουμε πει αυτό. Έχω φρικάρει, δηλαδή...έχω σαλτάρει, τα 'χω παίξει.
-Εντάξει, το ΄χω.
Ρώσος : Μα δεν καταλαβαίνεις ότι η Χρύσα δε δίνει μια για σένα;
-Δεν ενδιαφέρεται καθόλου.
-Δύσκολο το σημερινό επεισόδιο Στεφανάκο.
Ρώσος : Άμα είναι μαζί σου, υποχρεώνει τον Σταύρο να την τρώει στην μάπα.
-Ουφ...πώς το λένε αυτό τώρα; Ότι θα αναγκάζεται ο Σταύρος να τη βλέπει.
Ρώσος : Ρε φίλε, για σένα το λέω για να μη φας τα μούτρα σου.
Σάκης : Ναι, είμαι σίγουρος, για μένα το λες...
Ρώσος : Θες να στο αποδείξω; Εσύ συνέχισε το νταραβέρι μαζί της...
-Δηλαδή να συνεχίσει να βγαίνει μαζί της.
...Και εγώ θα της την πέσω από δίπλα.
-Δηλαδή θα τη φλερτάρει και εκείνος.
...Πας στοίχημα ότι η Μαλτεζούλα θα μου κάτσει;
-Ότι θα ενδώσει δηλαδή.
Σάκης : Τι εννοείς, μια ξεπέτα;
-Δηλαδή να κοιμηθεί μαζί της για ένα βράδυ μόνο.
-Ντροπής πράγματα...
Σάκης : Θα φας χυλόπιτα...
-Δηλαδή θα φας χ, δηλαδή θα σε απορρίψει. Επιτέλους τέλειωσε η σκηνή. Άντε γιαγιά, έχεις πολύ διάβασμα για σήμερα.

Στο σημερινό επεισόδιο η Σάννυ είναι αποφασισμένη να πάρει εκδίκηση γι' αυτό που έκανε ο Γρηγόρης στην Κρίστυ. Έτσι κρυφά από τη μητέρα της, βάζει τις γυμνές φωτογραφίες του σε ένα στικάκι και πάει σε νετ καφέ για να τις ανεβάσει στο σάιτ της σχολής.

-Που βρίσκεται η Σάννυ;
-Σε νετ καφέ γιαγιά.
-Α αυτό το μέρος που ξημεροβραδιαζόσουν συνέχεια ε; Ακόμα δεν έχω καταλάβει τι κάνετε εκεί.
-Υπολογιστές έχει. Πας για να παίξεις παιχνίδια, να σερφάρεις στο ίντερνετ.
-Και γιατί πάτε εκεί; Υπολογιστή δεν έχετε σπίτι;\
-Πας με την παρέα σου και παίζετε μαζί, πας όταν δεν έχεις ίντερνετ σπίτι.
-Πότε θα μου μάθεις το ίντερνετ;
-Μετά το Καλοκαίρι. Τώρα προέχει να μάθεις τη νεανική αργκό.
-Και τι είναι αυτό που βάζει;
-Στικάκι λέγεται. Σε αυτό βάζεις αρχεία από τον υπολογιστή σου, όπως φωτογραφίες, βίντεο κτλ για να τα περάσεις σε άλλο υπολογιστή.
-Α θα ανεβάσει τις γυμνές φωτογραφίες του Γρηγόρη ε; Και γιατί πήγε σε νετ καφέ;
-Για να μη βρουν ποιος τις ανέβασε. Κάθε υπολογιστής σε σπίτι έχει δικό του IP. Που σημαίνει ότι μπορεί κάποιος να μάθει τα στοιχεία σου αν το ψάξει.

ΣΤΟ ΠΑΡΑ ΠΕΝΤΕ-Η ΤΕΧΝΗ ΣΤΗΝ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ Jun 20, 2007

Επεσε η αυλαια του Παρα Πεντε χθες με ενα συγκλονιστικο επεισοδιο.Ενα φιναλε που νομιζω κανεις δε θα μπορουσε να προβλεψει.Οσον αφορα τις δικες μου προβλεψεις, επεσα μεσα σε καποιες λιγες (βλ.προηγουμενο ποστ).Η τηλεθεαση εφτασε τα 80%.Και δικαιως.Ειναι απο τις λιγες φορες στην τηλεοραση που δε νιωθεις θυμωμενος με την επιλογη των μαζων.Αν μπορουν να επηρεαζονται θετικα οι μαζες με ποιοτικα προγραμματα (γιατι το παρα πεντε ηταν ενα ποιοτικο προγραμμα), τοτε δεν εχει θεση καμια αναλυση εις βαρος της.Εξαλλου οι μαζες διαμορφωνουν τη διαχρονικοτητα ενος οποιουδηποτε εργου, οι μαζες το αναδεικνυον, οι μαζες επαληθεουν την αξια του.

Το Παρα Πεντε ηταν ενα ενα εργο τεχνης.Καποιος θα πει οτι μια τηλεοπτικη σειρα δεν ειναι τεχνη.Και ομως.Η συγκεκριμενη σειρα επιβεβαιωσε το αντιθετο.Λεπτες ισορροπιες, λεπτο χιουμορ, εξαιρετικες ερμηνειες, αρτια σκηνοθεσια, σημασια στη λεπτομερεια, εμφαση στην πλοκη.Βλεποντας ξανα και ξανα τα επεισοδια παρατηρεις οτι η τελειοτητα ειναι αυτο που χαρακτηριζει τη σειρα.Και υπαρχει κατι πανω απο την τελειοτητα;

Τα κατηγορω περι επαναληψεων και οτι η δευτερη σεζον δεν ηταν ανταξια της πρωτης τα βρισκω εντελως ανοητα.Καθε επεισοδιο ηταν μοναδικο και καταπληκτικο, δεν υπηρχε ουτε ενα που δεν εβγαζε γελιο.Δεν υπηρχε καμια σκηνη χωρις λογο υπαρξης.Υπαρχουν ομως και οι αλλοι που του επισυναπταν οτι οι χαρακτηρες του ηταν καρτουν.Τι ανοητοι που ειναι ολοι αυτοι.Αλλα τι να καταλαβουν αυτοι που πριν καν προλαβουν να μεγαλωσουν, το παιζουν μεγαλοι και τους εχει φαει η σοβαροφανεια και ζουν μεσα σε στεγανα;Το καρτουν ειναι τεχνη.Και το χιουμορ των καρτουν ειναι πολυ ανωτερο απο πολλων αλλων ειδων.Αυτην την παιδικοτητα που βγαζουν οι ηρωες αγαπησαμε.Αυτο το καρτουνιστικο.Αυτο το σουρρεαλιστικο.Που επιτρεπουμε στον εαυτο μας να πιστευει οτι μπορει να ειναι και ρεαλιστικο.Οι ηρωες αυτοι ηταν αληθινοι.Ηταν αυθεντικοι.Στοιχεια που σπανιζουν στους ανθρωπους γυρω μας.

Το Παρα Πεντε ειναι σημαντικοτερο απο αρκετες ελληνικες και ξενες ταινιες, και φυσικα σειρες.Ανωτερο απο friends, lost, 24.Ισως ειναι ολα αυτα μαζι αλλα και πολλα περισσοτερο.Εχει κατι που δεν εχουν κανενα απο αυτα.Αληθινη αγαπη αλλα και παθος απο ολους τους συντελεστες.Ολοι αγαπησαν αυτο που εκαναν και εμεις το εισπραξαμε αυτο.Ειναι αξιο αναφορας οτι ο σεναριογραφος εφτιαξε το φιναλε με βαση τα θελω του κοσμου.Αυτο θα ξενιζε καποιους.Και ομως.Δειχνει μια αμεσοτητα.Ειναι μια μορφη επικοινωνιας.Οι ηρωες αυτοι εγιναν δικοι μας ανθρωποι.Και η πορεια τους, εστω για αυτο το λιγο, ηταν στα χερια μας.Ο κοσμος τους ηθελε μαζι, και για τον κοσμο εμειναν μαζι.

Τιποτα δεν ειναι τυχαιο.Αν η Κατια Δανδουλακη δεχοταν το ρολο της Νταλιας δε θα 'ταν το ιδιο.Αν σκηνοθετης δεν ηταν ο Αγγελοπουλος επισης.Αν ο καθε συντελεστης δεν ηταν αυτος που ηταν τιποτα δεν θα ηταν το ιδιο.Νομιζω πως οι ηθοποιοι του παρα πεντε γεννηθηκαν για το παρα πεντε.Ηταν ολοι εκει που επρεπε να ειναι.Τιποτα δεν ειναι τυχαιο.Οπως τιποτα δεν ηταν τυχαιο στη σειρα αυτη.

Το Παρα Πεντε ειναι ενα πολυπρισματικο εργο.Τι εννοω με αυτο;Οτι μπορει κανεις να το δει υπο πολλα πρισματα και ο καθενας με τη δικη του ιδιοτητα.Ας δουμε μερικα παραδειγματα.Ενας σεναριογραφος θα ζηλευε τις ικανοτητες του Καπουτζιδη, θα προσεχε το μοναδικο τροπο που φτιαχνει την ιστορια, που δινει ζωη στους χαρακτηρες.Θα προσεχε τους ομορφους διαλογους, τα μηνυματα που θελει να περασει, παντα τη σωστη στιγμη, χωρις βαρυγδουπες λεξεις, χωρις να γινεται γραφικος.Ενας σκηνοθετης θα προσεχε και θα θαυμαζε την εξαιρετικη λεπτομερη δουλεια του Αγγελοπουλου.Την εμφαση στο βλεμμα, την κινηση, το καθετι παραμικρο.Ενας ηθοποιος θα επαιρνε παραδειγμα σωστης ερμηνειας.Ενας φιλολογος, συγγραφεας ή ποιητης θα προσεχε εκεινες τις λεπτες ισορροπιες, τις αντιφασεις που χαρακτηριζουν αρκετα μερη της σειρας και ειδικοτερα το τελευταιο επεισοδιο (ζωη-θανατος).

Ο καθενας μπορουσε να παρει αυτο που ηθελε απο τη σειρα και αυτο που του αναλογουσε.Πολιτικοι, δημοσιογραφοι, μειονοτητες, τριτη ηλικια, παιδια, εφηβοι, ανθρωποι που νιωθουν μοναξια (ε, δεν ειναι και λιγοι), καλλιτεχνες, αλλα και μοντερ, ηχοληπτες και μην ξεχασουμε τους διαφημιστες (η χαρα των διαφημιστων το παρα 5).Ηταν μια σειρα που απευθυνοταν σε ολους, επωφεληθηκαν πολλοι απο αυτη, αλλα κυριως την δεχτηκαν σχεδον ολοι και την αγαπησαν.Ο καθενας για διαφορετικους λογους.

Εμενα μου αρεσαν τα παντα σε αυτη τη σειρα.Δεν εχω καποια συγκεκριμενη ιδιοτητα για να προσεξω κατι συγκεκριμενο.Προσεχα τα παντα.Την παραμικρη λεπτομερεια.Καθε στοιχειο της σειρας ηταν αψογο.Μπορει καποια σημεια να μη μου αρεσαν και να μη με εξεφραζαν αλλα οταν κρινεις κατι, πρεπει να το κρινεις για την ολοτητα του και οχι για τα μεμονωμενα και τα επιμερους.

Τους αγαπησα αυτους τους ηρωες.Ταυτιστηκα μαζι τους.Και αυτο ειναι ενα μεγαλο κατορθωμα της τεχνης.Δε θα ηθελα να πω οτι μου αλλαξαν τη ζωη προς το καλυτερο, για να μην ακουστω καπως, αλλα θα το πω, γιατι ειναι αληθεια.Με εκαναν να δω τα πραγματα διαφορετικα.Μου εβγαλαν καλα κομματια του εαυτου μου.Οχι τα αγρια, τα θυμωμενα που μου εχουν βγαλει αλλες σειρες, ταινιες ή ο,τιδηποτε αλλο.Μου εβγαλαν μονο θετικα.Εγω βεβαια ξερω οτι μου εβγαλαν και καποια πολυ αρνητικα αλλα αυτο το αφηνω τωρα και το ξεχναω.Μαζι με το τελος της σειρας το αφηνω να καει.Γραφωντας αυτο το κειμενο το εξιλεωνω.Το Παρα Πεντε με το τελος του μου αφησε πολυ ωραια συναισθηματα.Ηταν μια ομορφη εμπειρια.Ενα ομορφο ταξιδι.Περασα πολυ καλα με την παρεα αυτη.Εγιναν η δικη μου παρεα.

Και τωρα που δε θα ξαναζω μαζι τους μεσα απο την... οθονη νιωθω περιεργα.Δε νιωθω θλιψη.Απλα το εχω θεσει φιλοσοφικα το ζητημα.Σκεφτομαι τη δυναμη της τηλεορασης.Σκεφτομαι τους ηρωες αυτους να συνεχιζουν τη ζωη τους εκει εξω.Σκεφτομαι αν υπηρξαν αληθινοι.Οι ιδιοι και αυτο που εζησαν.Δεν ξερω αν ηταν αληθινο, αλλα εμενα μου φανηκε σαν αληθινο.Θα μπορουσα να ημουν καποτε εξω στο δρομο και να τους εβλεπα ολους μαζι και τους 5 στο αυτοκινητο του Φωτη.Θα ηταν εκεινοι.Μπορει να ειχαν καμερες και συνεργεια απο πανω τους, μπορει να ηταν η Σμαραγδα και ο Αργυρης, αλλα εγω θα τους εβλεπα σαν τους 5.Μπορει τωρα που τελειωσε η ζωη τους στη μικρη οθονη, να μπω μια μερα στο μετρο και να τους δω εκει περα.Θα ειναι αυτοι.Οι 5 του παρα πεντε.Θα ηθελα να τους δω ομως σαν 5.Επειδη ομως ξερω οτι δεν υπαρχουν και ο καθενας πια θα ειναι ο εαυτος του, εγω μπορω να τους φανταστω.Θα ειναι καπου εκει εξω.Αχωριστοι φιλοι.5 διαφορετικοι και τελικα τοσο ομοιοι και αυθεντικοι ανθρωποι.Θελω να υπαρχουν για παντα.Και θα πεισω τον εαυτο μου οτι υπαρχουν και οτι μαζι με αυτους ειναι και αλλοι εκει εξω σαν αυτους.Γιατι ξερω οτι υπαρχουν και αλλοι σαν αυτους.Ακομα και αν ολα αυτα που μας περιβαλλουν μας κανουμε να πιστευουμε το αντιθετο.Αλλα ο καθενας απο μας μπορει να φτιαχνει τη δικη του πραγματικοτητα, εστω για λιγη ωρα στη διαρκεια μιας κουραστικης μερας, να δραπετευει εκει που θελει, να ζει αυτο που θελει πραγματικα να ζησει.

Συγχαρητηρια λοιπον σε ολους τους συντελεστες της σειρας αλλα και ενα ευχαριστω.Ευχαριστουμε γι' αυτο που μας προσφερατε.Γιατι το κανατε με αγαπη, με σεβασμο, με παθος και με πραγματικο ταλεντο.Εμεις σας το ανταποδωσαμε.Αξιζατε την επιτυχια.

Ευχομαι η σειρα να γινει παραδειγμα για τους νεους και οχι μονο δημιουργους.(σεναριογραφους κυριως).Οπως ομως ειπαν και συναδελφοι συνμπλογκερς, πολυ δυσκολα θα υπαρξει ξανα τετοια σειρα, και συμφωνω.Το θεμα ομως ειναι να δουν γιατι αυτη η σειρα αγαπηθηκε τοσο και πηρε τοσο καλες και διθυραμβικες κριτικες.Και γιατι καποιες αλλες ενω εκαναν επιτυχια, δεν εκτιμηθηκαν για την αξια τους (βλεπε Χαρης Ρωμας).Ευχομαι να τεθουν τα δεδομενα για την αναγκαιοτητα μιας πιο ποιοτικης τηλεορασης, οσον αφορα τα σηριαλ τουλαχιστον, για να μην απαξιωνεται και το ιδιο το ειδος αλλα και οι ανθρωποι που δουλευουν σε αυτο, αλλα κυριως εκεινοι που αφιερωνουν τοσο χρονο παρακολουθωντας τη μικρη οθονη και εχοντας απαιτησεις απο αυτη.Για τις σειρες στην tv περιπλανιεται η φημη οτι "υποβιβαζουν τη νοημοσυνη του κοσμου" (και μαλιστα ο ιδιος ο Ρωμας το ενεταξε στο σεναριο του-δειγμα αυτογνωσιας;).Δε θα επρεπε να καταργηθει λοιπον αυτη η θεωρια, κατα ενα ποσοστο τουλαχιστον; Βεβαια, αν ο ανθρωπος εχουν παιδεια, αυτο που του υποβιβαζει τη νοημοσυνη το αντιλαμβανεται.Και ας μην μπορει να το εκφρασει.Το ξερει μεσα του.Οταν ομως υπαρχει κατι πολυ καλο, υπαρχει κοινη αποδοχη απο τον κοσμο.Ο "κοσμος" που τοσο υποτιμαται, ξερει να αναγνωριζει το καλο οταν υπαρχει.Με το παρα πεντε μπορουν να τεθουν οι βασεις για βελτιωση του τηλεοπτικου τοπιου.Περιμενουμε ανταξιες σειρες του παρα πεντε, σειρες που να εχουν λογο υπαρξης, που να σεβονται τον τηλεθεατη, που μην ειναι προχειρογραμμενες, αλλα προιον σωστης και καλλιτεχνικης εργασιας.

Δεν περιμενουμε το νεο παρα πεντε.Καθετι που, αθελα του, θα του μοιαζει σε κατι, θα θεωρειται κακεκτυπο δυστυχως.Γιατι την αγαπησαμε τη σειρα αυτη και δε θελουμε να αλλοιωθει.Ενα αλλο θεμα βεβαια ειναι να μην αλλοιωθει απο τις πολλες επαναληψεις.Νομιζω ομως πως οχι.Σε αντιθεση με μερικα αλλα (βλ.Κωνσταντινου και Ελενης), η ποιοτητα που διεπει το παρα πεντε δε θα το αφησει να χαλασει.

Το παρα πεντε θα μεινει κλασσικο.Θα μεινει στην ιστορια.Ειναι η καλυτερη ελληνικη κωμικη σειρα.Και θα παραμεινει για πολυ ακομα.

Κλεινω με τρια σημεια απο το τελευταιο επεισοδιο που μου εκαναν εντυπωση και αξιζουν πραγματικα.

"Ενα ταξιδι ειναι η δημοσιογραφια.Πας σε μερη που παντα ηθελες να πας.Πας σε μερη που ποτε σου δεν ηθελες να δεις.Φτανει να μην ξεχνας πισω σου την αληθεια.Πολλοι τωρα τελευταια την αφηνουν στο δωματιο φευγοντας."

"Η ζωη συνεχιζεται.Και μαζι της προχωραμε και εμεις.Και εχουμε να προχωρησουμε προς ολες τις κατευθυνσεις και να κανουμε ο,τι θελουμε.Και αν καταλαβουμε ο,τι αυτο που θελαμε περισσοτερο το ειχαμε αλλα δεν το κρατησαμε, τοτε μπορουμε να το διεκδικησουμε ξανα."

"Περασες τοσα χρονια μπροστα σε μια τηλεοραση.Νομιζες πως τα πιο περιεργα, τα πιο σπανια και τα πιο σημαντικα ειναι εκει μεσα.Στο γυαλι.Δεν ειναι ετσι.Η ζωη, η αληθεια ειναι εξω απο το αυτο.Κλειστη!"